Je zit op de bank. Het is avond, de dag is klaar, en toch zit er iets in je lijf dat niet stil wil zijn. Een trillerig gevoel in je borst. Een drang in je armen en benen. Iets dat zegt: sta op, doe iets, los dit op, ga iets doen. Je voelt je onrustig van binnen.
En dus sta je op. Je loopt naar de keuken. Je pakt wat te snoepen, of je gaat nog even de vaatwasser uitruimen, of je opent je laptop nog een keer of je gaat de was doen. Iets doen.. om het gevoel niet te hoeven voelen. Even is het weg en als je weer gaat zitten / ontspannen / rusten, komt het weer terug
Als je dit herkent: je bent niet gek en er is niks mis met je. Dit blog gaat over wat dat onrustige gevoel in je lijf eigenlijk is en waarom het blijft terugkomen zolang je het wegdrukt.
Herken je dit?
"Ik voel onrust in m'n lijf en krijg dit alleen weg door"
- 🍽️ Eten
- 🍔 Vreten
- 🍫 Snoepen
- 🏃 Sporten
- 🏋️ Nog harder sporten
- 📋 Bezig blijven
- 🧽 Schoon maken
- 👉 Vinden dat anderen iets moeten doen
- 💢 Lelijk doen tegen andere mensen
- 🪞 Lelijk doen tegen jezelf
- 💻 Heel hard werken / nog langer werken
- 🍷 Drank / roken
Sommige dingen op dit lijstje krijgen complimenten. Je bent zo actief. Je werkt zo hard. Wat heb jij een opgeruimd huis. Andere dingen op dit lijstje schaam je je voor. Toch doen ze allemaal precies hetzelfde: ze maken het ongemakkelijke gevoel in je lijf even stil.
Wat een onrustig lijf met je dag doet
Stilzitten lukt niet. Een film kijken zonder telefoon in je hand, een gesprek voeren zonder dat je gedachten al drie stappen verder zijn, een middag niks hoeven. Het klinkt heerlijk en tegelijk krijg je het benauwd bij het idee.
's Avonds in bed komt het vaak harder binnen. Geen afleiding meer. Je lijf ligt stil maar van binnen gaat alles door. Je hart gaat sneller, je ademt hoog, je gaat liggen piekeren. En je bent moe, zo moe, maar de slaap komt niet.
Je lijf gaat meepraten. Een gespannen nek en kaak. Een drukkend gevoel op je borst, soms pijn tussen je schouderbladen of rond je borstbeen. Een maag die van slag is, een opgeblazen buik, slechte vertering. Hoofdpijn die niet weggaat.
En er is dat laagje vermoeidheid dat eroverheen ligt. Je doet zoveel, en toch heb je het gevoel dat je nergens komt. Je bent aan het rennen om iets voor te blijven, maar je weet niet precies wat.
Je stemming schuift mee. Korter lontje, sneller geïrriteerd. Afspraken afzeggen omdat het je te veel wordt. Of juist alles aanpakken (want je gaat 'zo goed' op druktes) en pas bij het instorten merken dat het te veel was.
Waarom de gebruikelijke oplossingen bij onrust in je lijf niet werken
Je hebt waarschijnlijk al van alles geprobeerd. Meer sporten, een ademhalingsapp, een meditatiecursus, mindfulness, misschien iets van de huisarts om de scherpe randjes eraf te halen. En het werkt. Even..
Kijk eens naar wat er precies gebeurt. Je voelt onrust in je lijf, je doet iets, de onrust zakt. Wat je lichaam leert is: dit gevoel moet weg. Je traint jezelf elke dag een beetje beter in het niet voelen van je eigen signalen.
Intussen blijft de oorzaak staan. Het gevoel komt terug, want het is niet gehoord. En het komt vaak nét iets harder terug, want je hebt bewezen dat je het kunt wegduwen en dus moet het harder roepen om door te komen.
Daar komt bij dat een deel van die afleiding je zenuwstelsel juist verder aanjaagt. Snelle suikers, alcohol, nog een uur doorwerken, een extra zware training bovenop een lijf dat al in de actiestand staat. Je cortisol blijft hoog. Je slaapt slechter. De volgende dag is je onrust groter en je buffer kleiner.
En dan het advies dat je vast kreeg: ontspan eens wat meer. Neem rust. Alsof rust nemen een knop is. Terwijl stilzitten voor jou juist het moment is waarop alles wat je wegduwt naar boven komt. Geen wonder dat je opstaat om iets te gaan doen.
Hier gaat het mis bij veel aanpakken: er wordt een techniek aangereikt om het gevoel te dempen, terwijl het gevoel een boodschap is. Zolang die boodschap niet gelezen wordt, blijft de afzender zenden.
Wat er nog meer gaat schuiven als die onrust in je lijf blijft
Je zenuwstelsel staat maanden tot jaren in de actiestand. Dat vraagt iets. Je immuunsysteem werkt minder goed, kleine ontstekingen blijven sluimeren, herstel na inspanning duurt langer. Oude klachten vlammen op zonder duidelijke aanleiding. De ene blessure is nog niet over of de volgende is er al weer.
Hormonaal gaat het schuiven. Bij vrouwen merk je dat vaak in je cyclus of in de overgang: heftigere klachten, een onregelmatiger verloop, nog kortere lontjes. Je vertering loopt trager, je honger klopt niet meer met het tijdstip, suiker is niet te weerstaan.
En het meest sluipende: je raakt je lijf kwijt. Je weet niet meer wanneer je moe bent, wanneer je honger hebt, wanneer iets te veel is. Je merkt het pas als het al te laat is.
Onrust in je lijf leren verstaan in plaats van wegdrukken
Wat als dit niet meer nodig is en je kan begrijpen wat dit ongemak betekent. Of eigenlijk: wat de woorden van het ongemak zijn.
Gevoel omgezet in woorden = begrijpen wat er nodig is.
Dat is het hele punt. Die onrust in je lijf is geen storing. Het is een emotie die nog geen taal heeft gekregen. En een emotie zonder woorden blijft rondgaan in je lichaam, want hij kan nergens heen.
🔍 Stap 1: ga het gevoel opzoeken in plaats van eromheen
De volgende keer dat je opstaat om iets te pakken, blijf twee minuten zitten. Niet om het te overwinnen, maar om waar te nemen. Waar zit het? Borst, keel, buik, armen? Hoe voelt het: trekkend, drukkend, tintelend, warm, hol? Beweegt het of staat het stil?
Dit is ongemakkelijk. Dat hoort erbij. Je mag na die twee minuten alsnog opstaan.
✍️ Stap 2: geef het woorden
Nu komt het belangrijkste deel. Vraag jezelf: als dit gevoel kon praten, wat zou het zeggen? Niet verklaren, niet analyseren. Gewoon de zin die in je opkomt. Niks is gek.
Vaak komt er iets als: ik ben bang. Ik ben boos. Ik word niet gezien. Ik kan dit niet alleen. Ik mis iemand. Ik wil hier weg. Ik ben verdrietig en dat heb ik nooit mogen zijn.
Schrijf het op. Op papier gebeurt er iets anders dan in je hoofd. Het gevoel krijgt vorm en daarmee een uitgang.
🌊Stap 3: laat de emotie bewegen
Een emotie wil in beweging komen. Dat is letterlijk wat het woord betekent( Emovere = latijn = in beweging brengen) . Huilen, trillen, beven, een stem gebruiken, lopen, iets uitspreken tegen iemand die het mag horen. Aanraking werkt hier ook, want via het lijf komt vaak los wat via het hoofd niet lukt.
Als dat gebeurt, voel je het zakken. Niet het soort stilte van afleiding, dat weer terugkomt, maar een diepe rust die blijft hangen. Je schouders zakken, je ademt lager, je hoeft even niks.
🧩 Stap 4: kijk naar het grotere plaatje
Soms zegt de onrust iets over je lijf: een vastzittende boven rug, een hoge ademhaling, een nervus vagus die zijn werk niet kan doen door spanning in je nek of middenrif. Soms zegt het iets over je leven: een relatie die niet klopt, werk dat te veel vraagt, verdriet waar nooit ruimte voor was, er is in je leven te weinig ruimte voor jou, je voelt je niet gehoord, enz.
Daarom kijken wij altijd naar lichaam, geest, emotie en omgeving samen. Een soepele boven rug helpt je ademhaling. Een ademhaling die lager komt, helpt je zenuwstelsel. Een zenuwstelsel dat rustiger is, geeft ruimte om te voelen wat er werkelijk speelt. En daglicht, buiten zijn, beweging in de natuur: dat zijn geen extraatjes maar de basis waarop je lijf is afgesteld.
🌱 Stap 5: minder afleiding nodig, vanzelf
Hier zit de winst. Je hoeft niet te stoppen met snoepen, sporten of werken door wilskracht. Als de onderliggende emotie gezien en benoemd is, neemt de drang af. Er valt minder weg te drukken.
Je merkt het aan kleine dingen. Je loopt langs de keuken zonder dat je iets pakt. Je kunt een avond zitten. Je valt makkelijker in slaap. Je kan weer een boek lezen.
Lukt het niet alleen, of zit die onrust in je lijf al zo lang dat je niet meer weet waar je moet beginnen?
Dan nodig ik je uit voor een craniosacrale behandeling: niet om de onrust weg te stoppen, maar om hem samen te verkennen. Vaak komt er dan een diepe rust die blijft hangen, en merk je dat de hang naar afleiding vanzelf minder wordt. Je bent welkom in mijn praktijk.